logo siene

Wie ben ik ?

Ik kan mezelf misschien beschrijven als een eigenzinnig iemand, die graag iets maakt wat ze zelf mooi vindt en liefst iets dat door niemand anders gemaakt wordt. Het hoeft niet per sé een gebruiksvoorwerp te zijn, maar iets wat mooi oogt (voor mij). Over kleuren en smaken discuteert men trouwens niet.

Keramiek heeft mij steeds als kind gefascineerd. Mijn eerste keramiek (een grote en een kleine asbak assortie kocht ik van een Brugse kunstenaar Vandeweghe in een kunstwinkel in de Mariastraat. Vandeweghe baattte later Amphora te Sint-Andries uit.

Als tiener kwam ik dagelijks de winkel van Theo Wijnhove in de Steenstraat voorbij, waar ik niet kon nalaten de mannetjes en vrouwtjes van Marnix Hoys te bewonderen. De winkel was later in de Oostmeers, het Zilverpand en momenteel is hij onder de Halletoren gevestigd. De beeldjes hadden een overduidekijk accent van het geslacht, voor anderen misschien afstotelijk, voor mij was het fascinerend en vooral voor mijn portemannee te duur. Misschien was dit onrechtstreeks de aanleiding om keramiek te volgen.

Ik zocht de speciale brute, ruwe, natuurlijke vormen, ruwe huid, speciale kleureffecten ... Bij mijn beginwerk vond ik inspiratie bij Patrick Van Hooidonck. Wat hij kon, wilde ik ook kunnen. Ik experimenteerde volop met gekochte glazuren, en bekwam veelal de beoogde effecten maar deze glazuren zijn zo voorspelbaar, saai, eentonig, zo gewoon, veel te gewoon dat ik algauw "HET" op een andere manier zocht.
Ik vond de meeste antwoorden pas na de workshop bij Tjok Desauvage. Zijn werk intrigeerde mij, en langzaam kreeg ik inzicht en kennis om een bepaalde richting in te slaan die voorheen onmogelijk geweest zou zijn.
Bij andere internationale kunstenaars kreeg ik nog andere tips, leerde zelf mijn glazuren maken die ik volop probeerde en verbeterde. Mijn specialiteit is dan ook wel: Amerikaanse raku (accent op kleurenpalet en verdorde aarde, speciale bewerking van de klei) en eveneens de primitieve bak op mijn manier.
Sedert 1993 tot heden geef ik les en persoonlijke begeleiding aan een groep cursisten. Zij zijn mijn trouwe fans.

Er zijn twee soorten mensen : tegenstanders van mijn manier van werken en voorstanders, die dit het van het vinden. Wat men ook denkt, ik zal verder op deze manier blijven werken, voor mij is kunst het resultaat van mijn kunnen, het harmonisch samengaan van zowel het onderwerp -techniek en perfecte afwerking.
Iets imiteren zit er voor mij niet bij, dit is geen kunst, komt niet uit mijn geest. Dit zou een slechte kopie zijn. Wat ik af en toe wel eens doe, zijn commerciële werkjes maken, maar voor mij persoonlijk zijn ze van weinig waarde maar wel plezant te maken. Hoewel bepaalde mensen, de tegenstanders van mijn manier van werken dat dan wel mooi vinden. Het belangrijkste is dat de keramiek mij blijft boeien, plezant blijft. Het mag geen slem-worden, geen fabriekswerk. Ieder werkje moet uniek blijven. Ik wil in principe niet veranderen van werken, maar wil wel in de toekomst monumentale werken maken speciaal voor de tuin die dan gecombineerd zullen worden met (geroest) ijzer. (Mijn werken hebben nu reeds opvallende metaaleffecten). Keramiek — Metaal is een perfect harmonisch huwelijk. Ik leer momenteel lassen om in de toekomst zelf de nodige constructies te kunnen maken, om zo volledig onafhankelijk te kunnen werken.

Algemeen gezien is het spijtig dat keramiek nogal stiefmoederlijk behandeld wordt. De mensen zijn volledig onwetend. Niet te begrijpen vragen worden je gesteld : is dit metaal, uit wat voor materiaal is dit vervaardigd,.. .Wat is dit, keramiek ? Ik dacht dat keramiek blonk of in ieder geval iets anders, potjes, asbakjes of vaasjes of zo ...
Te Vlissegem alwaar mijn atelier gelegen is, komen er veel toeristen langs. Het is in ieder geval voor die mensen een verrassing als ze binnen komen, Aaaah...Meestal verwachten ze enkel (ordinaire ) potjes en vaasjes. Praktisch is iedere niet-keramist onwetend (zelfs mijn man die er dagelijks om en bij is). Er bestaat een soort desinteresse.
Het is niet hun schuld maar de schuld van het onderwijs, keramiek zit niet in het lessenpakket. Enkel in de kleuterschool maken de kleintjes kennis met klei en het kunstwerkje van de kleuter verzeilt ergens in een hoekje en een weinig later in de vuilnisbak. Hoewel de werkjes van de kleuters dikwijls getuigen van een natuurlijke spontaniteit die voor een volwassene moeilijk is, onevenaarbaar zelf, want zij willen alles te perfect maken (gekunsteld). Met klei werken is hoogstaander dan veelal aangenomen, en is meer dan een vaasje of beeldje maken, de verschillende fasen behoeven elk hun aandacht. Bij de start moet men al weten met welke kleur de afwerking zal zijn.
Op de Nederlandse televisie gaven ze onlangs een cursus boetseren of beeldhouwen. Ik heb het niet gezien, maar op de cursus werd erover gesproken. Iemand bracht het boekje mee. Ik bladerde erin, en moest tot mijn grote spijt zien, dat boetseren weeral eens verkeerd in beeld gebracht werd.
Het was niet boetseren, niet opbouwen, maar vol werken, en achteraf uithollen. Beeldhouwen met klei. Na deze cursus zou je geenszins kunnen boetseren. Het correct aanleren, na 10 a 15 u cursus bij mij zou je al heel wat meer kunnen en zo'n manier van werken eveneens afkeuren.
Ik ben misschien nogal eigenzinnig, het voorrecht van een kunstenaar ?

 

i